СУЛҲУ ВАҲДАТ-ЗАМИНАИ ПЕШРАФТИ ТОҶИКИСТОНИ СОҲИБИСТИҚЛОЛ

     Воқеан, соҳибватан будан хушбахтӣ ва ифтихори бузург аст. Тавре ҳамагон шоҳид ҳастем, имрӯзҳо маҳз аз файзи соҳибистиқлолӣ тамоми гӯшаҳои Ватани маҳбубамон ба майдони бузурги созандагию ободкорӣ, бинокорию хуррамгардонӣ табдил ёфта, намояндагони табақаҳои гуногуни аҳолии кишвар дар ин икдому ташаббусҳои бунёдкорона бо ҳисси баланди ватанпарастӣ ва садоқат ба ин сарзамину муқаддасоти ватандорӣ саҳми арзандаи хешро гузошта истодаанд. Ин ҳама гувоҳи он аст, ки мардуми мо ба мафҳум ва моҳияти истиқлол амиқ сарфаҳм рафта, дарк намуданд, ки бақову пойдории истиқлол, ҳифзи дастовардҳои даврони мустақилият ба кору амали ободгароёнаи мо, соҳибватанон, вобастагии зич дорад. Инчунин шаҳодати он аст, ки ҳисси ифтихори ватандории мардум боло рафтааст.
Бояд хотиррасон кард, ки маҳз иродаи азалии таҳаммулгароӣ ва сулҳпарварии тоҷикистониён буд, ки дар атрофи Сарвари раҳнамову ҳидоятгари хеш муттаҳид шуда, бо ризоияту ҳамдилӣ ва сарҷамъию иттиҳоди сартосарӣ хилофи талошҳои бадхоҳон фазои босуботу ором ва осударо муҳайё сохтанд.
Мардуми қадршиноси Тоҷикистони азиз бо ҳисси сазовори шукргузорӣ аз истиқлол ҳамчун неъмати бебаҳо, гаронқимат, падидаи муқаддасу ифтихорофарин ва арзиши нодир ҳамеша пайи талошу кӯшиши доимӣ мебошанд, то ки рукнҳо ва пояҳои сиёсиву ҳуқуқӣ ва иқтисодии истиқлолияти давлатии кишвари озодамон боз ҳам тақвияти бештар ёбад, чун гавҳараки чашм онро эҳтиёт намуда, ба наслҳои оянда ба мерос гузоранд.
Бояд зикр намуд, ки миллати тоҷик миллати хушбахттарини дунё аст, чунки сарвари худоназаркарда дорад. Аз баракати сарварии хирадмандонаи Пешвои миллат аст, ки дар давоми 30 соли истиқлол мардуми шарафманди Тоҷикистон ба муваффақияту дастовардҳои назаррас соҳиб гардида, бо ин васила дар арсаи байналмилалӣ шинохти мусбати миллати тоҷик ҳамчун миллати соҳибтамаддун, ободгару бунёдкор ва сулҳхоҳу ташаббускор муяссар шуд. Бахусус, барои мо насли ҷавони кишвар ин мояи ифтихору фараҳмандии беканор аст.
Тавре Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон зимни суханрониҳояшон қайд намудаанд, “Мо бояд шукронаи Ватани соҳибихтиёру маҳбубамонро ба ҷо орем ва онро дӯст дорем.”
Ҳар як сокини мамлакатро мебояд, ки аз шароитҳои фароҳамшуда дар фазои сулҳу суботи кишвари соҳибистиқлоламон шукргузор бошанд ва дар таҳкими чунин раванди созанда нақши муносиб гузоранд. Зеро нақш доштан дар пешрафти ҷомеа худ ифтихор аз соҳибватанӣ аст.

Абдулло НАЗАРОВ
муовини декан оид ба таълимӣ факултети Иқтисодиёти саноати кӯҳии Коллеҷ

ВАҲДАТИ МИЛЛӢ – ОМИЛИ ПИРӮЗӢ ВА РУШДИ БОСУБОТИ МАМЛАКАТ

Мо бояд шукр гӯем, ки ба чунин рӯзгори орому осуда расидем ва сулҳу субот, Ваҳдати миллиро бояд ҳамчун дастоварди азизтарини халқамон ба монанди гавҳараки чашм эҳтиёт намоем.

Эмомалӣ Раҳмон

     Аслан мафҳуми Ваҳдат ё Ваҳдати миллӣ барои миллати тоҷик пас аз касби Истиқлоли давлатӣ ва махсусан имзои Созишномаи истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ дар соли 1997 аҳаммияти хосса пайдо кард. Ваҳдат барои як миллат ва як ҷомеа ба ҳадде зарур аст, ки метавон гуфт бе доштани он ҳеҷ миллат ва давлате наметавонад ба камоли матлуб ва саодат даст ёбад.
Бузургтарин хатаре, ки барои як миллат ва як давлат таҳдид мекунад, ин набудани ваҳдати миллӣ ва иттиҳоду якпорчагӣ мебошад. Дар аҳди қадим қудратҳои ғарбӣ мафҳуми “Тафриқа андозу ҳукумат кун” -ро асоси фаъолияти худ қарор дода, бо ба роҳ андохтани тафриқа ва парокандагӣ дар байни миллатҳо ва давлатҳои шарқӣ онҳоро ба сарҳади нестӣ ва азҳампошӣ кашида, худ бар онҳо ҳукумат мекарданд. Ин хатар ҳануз аз байн нарафта ва ҳануз ҳам қудартҳо ва кишварҳое ҳастанд, ки мехоҳанд бо андохтани ихтилоф ва зиддият дар байни дигар миллатҳо ва давлатҳои як андоза заиф ва дар ҳоли рушд, онҳоро ба гирдоби ноамнӣ ва ихтилоф кашида, худ хостаҳои худро пиёда кунанд. Бино бар ин, Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бо дарки ин воқеият, ҳамеша моро аз хатари ихтилофу парокандагӣ ҳушдор дода, миллати тоҷикро ба иттиҳоду якпорчагӣ даъват менамоянд.
Ваҳдати миллӣ танҳо як шиори хушку холӣ набуда, балки реша дар ормонҳои давлат ва миллати тоҷик дорад. Албатта, дар як ҷомеаи демократӣ, ки мардуми он дорои ақидаҳои мухталиф ва гуногунадешӣ мебошанд, метавонад қишрҳои мухталифи он ҷомеаи дар ҳама умур ваҳдати назар надошта бошанд, вале хушбахтона миллати тоҷик дар масъалаи Истиқлоли давлатӣ, Ваҳдати миллӣ ва сулҳу субот комилан бо давлати худ мувофиқ буда, барои ҳифз ва пос доштани ин неъматҳои арзишманд бо пайравӣ аз Пешвои миллати худ тавонистааст Ваҳдату сулҳу суботро ҳифз кунад.
Ваҳдати миллии мо пас аз тай намудани роҳи мушкил ва монеаҳои зиёд ба қуллаи мурод ва саодат расидааст ва моро лозим аст, ки барои аз ҳар газанде эмин мондани он тамоми саъю талоши худро сарф кунем ва нагузорем, ки ин Ваҳдате, ки бо мушкилоти зиёд ба даст омадааст, халал ёбад.

Руҳулло МАҲМАДОВ
Декани факултети иқтисодиёти саноати кӯҳии Коллеҷ