Архив 04.03.2026

 Раҳмонов Музафар Сафаралиевич – Ҷонишини директор оид ба корҳои таълимӣ

Рӯзи модар барои ман танҳо як сана дар тақвим нест, балки рӯзи эҳтирому сипос ба шахсе мебошад, ки зиндагиро ба ман ҳадя кардааст. Ҳар боре ки ин рӯз фаро мерасад, дар қалбам эҳсоси гарму ширин бедор мешавад. Модар сарчашмаи меҳр, раҳм ва сабру таҳаммул аст. Ӯ ҳамеша бо дуои некаш моро ҳамроҳӣ мекунад, ҳатто вақте ки аз ӯ дур ҳастем.

   Ман бовар дорам, ки муҳаббати модар беинтиҳо ва беғараз аст. Ҳеҷ чиз дар ҷаҳон ҷойи оғӯши модарро гирифта наметавонад. Рӯзи модар барои ман фурсатест, ки ба ӯ на танҳо тӯҳфа, балки меҳру таваҷҷуҳи бештар бахшам ва бигӯям: “Модарҷон, шумо тамоми дунёи ман ҳастед.”

Раҳмидоева Тахмина Маҳрамбековна — чонишини директор оид ба корҳои тарбиявӣ

Барои ман Рӯзи модар рамзи покӣ ва садоқат аст. Вақте номи модарро ба забон меорам, қалбам пур аз эҳтиром ва ифтихор мегардад. Модар аввалин устоди ҳаёти мост — аз ӯ сухан гуфтан, роҳ рафтан ва инсон буданро меомӯзем. Ҳамаи дастовардҳои мо самараи тарбияи ӯст.

Дар ин рӯз мехоҳам сари таъзим фуруд оварам назди тамоми модароне, ки бо меҳнати шабонарӯзӣ фарзандони солеҳ ба камол мерасонанд. Дуои модар чароғи роҳ аст. Агар мо имрӯз муваффақем, ин пеш аз ҳама аз баракати дуои модар аст.

Раҳмидоева Тахмина Маҳрамбековна — чонишини директор оид ба корҳои тарбиявӣ

Барои ман Рӯзи модар рамзи покӣ ва садоқат аст. Вақте номи модарро ба забон меорам, қалбам пур аз эҳтиром ва ифтихор мегардад. Модар аввалин устоди ҳаёти мост — аз ӯ сухан гуфтан, роҳ рафтан ва инсон буданро меомӯзем. Ҳамаи дастовардҳои мо самараи тарбияи ӯст.

Дар ин рӯз мехоҳам сари таъзим фуруд оварам назди тамоми модароне, ки бо меҳнати шабонарӯзӣ фарзандони солеҳ ба камол мерасонанд. Дуои модар чароғи роҳ аст. Агар мо имрӯз муваффақем, ин пеш аз ҳама аз баракати дуои модар аст.

Руҳулло Маҳмадов- декани факултети иқтисодиёти саноати куҳӣ

Рӯзи модар барои ман рӯзи шукргузорист. Модар тамоми умр барои хушбахтии фарзанд зиндагӣ мекунад. Ӯ аз орзуву хоҳишҳои худ мегузарад, то фарзандаш орзуҳояшро амалӣ созад. Ин фидокорӣ маро ҳамеша ба андеша мебарад.

Муҳаббати модарро бо ягон чиз чен кардан мумкин нест. Вақте ба чеҳраи пурнури модарам менигарам, дар он тамоми умр ва тамоми муҳаббатро мебинам. Бигзор ҳар рӯз барои модарон рӯзи ид бошад, зеро онҳо сазовори беҳтаринҳо ҳастанд.

Гулямова Сабрина- Мутахассиси кор бо ҷавонон ва ташкили тарбия

Барои ман Рӯзи модар ҷашни муқаддас аст. Ин рӯз моро водор месозад, ки каме бештар дар бораи арзиши модар андеша кунем. Модар пояи оила ва меҳвари зиндагии мост. Бе ӯ хона танҳо девору дар аст, аммо бо ҳузури ӯ он макони гарму пурсаодат мегардад.

Ҳар боре ки ба модарам занг мезанам ва овози нармашро мешунавам, эҳсос мекунам, ки ҷаҳон боз ҳам зеботар шудааст. Мехоҳам дар ин рӯз ба тамоми модарон саломатӣ, умри дароз ва хушбахтӣ орзу намоям. Зеро то даме ки модар ҳаст, ҷаҳон пур аз нур ва меҳр аст.

СУХАНИ ТАБРИКОТИИ ДИРЕКТОРИ МДТ КОЛЛЕҶИ КӮҲӢ БА НОМИ С.ЮСУПОВА БАХШИДА БА РӮЗИ МОДАРОН

Устодону кормандон, донишҷӯён ва ҳамкасбони гиромӣ!

Модар барои ҳар як инсон азизтарин ва муқаддастарин шахс аст. Бо шунидани ин калима дар қалб эҳсоси гарми муҳаббат ва эҳтиром бедор мешавад. Модар рамзи меҳрубонӣ, садоқат ва ғамхорӣ буда, бо ҳузури худ хонадонро пур аз нур ва оромиш мегардонад. Ӯ нахустин мураббӣ ва роҳнамои зиндагии инсон аст, ки бо меҳри беандоза ва сабри бузургаш фарзандонро ба роҳи рост ҳидоят менамояд.

Аз аввалин рӯзҳои зиндагии кӯдак, модар тамоми қувва ва вақти худро барои тарбияи фарзанд мебахшад. Ӯ шабҳои зиёдеро бедор мегузаронад, то фарзандаш осудаву солим ба камол расад. Ҳар шодии фарзанд барои модар хушбахтӣ ва ҳар ғами ӯ дарди модар мегардад. Муҳаббати модар беғараз ва самимист, маҳз ҳамин меҳр инсонро дар зиндагӣ устувор ва дилгарм месозад.

Дар бораи бузургии модар бузургон низ суханҳои пурҳикмат гуфтаанд. Паёмбари ислом, ҳазрати Муҳаммад (с) фармудаанд:

«Биҳишт зери қадамҳои модарон аст».

Ин гуфта маънои амиқ дорад: эҳтиром ва хизмат ба модар инсонро ба саодати дунё ва охират мерасонад.

Шоири барҷастаи тоҷик Мирзо Турсунзода низ меҳри модарро бо эҳсоси баланд чунин баён намудааст:

Тифлию домони модар хуш биҳиште будааст,

Чун ба пойи худ равон гаштем, саргардон шудем.

Ин мисраъҳо нишон медиҳанд, ки оғӯши модар барои инсон амният, оромиш ва муҳаббати беандоза мебошад. То даме ки инсон дар канори модар аст, худро хушбахт эҳсос мекунад ва танҳо баъдтар дарк менамояд, ки меҳри модар то чӣ андоза бузург аст.

Ба муносибати Рӯзи Модар, тамоми модарони азизро самимона табрик менамоям. Ба Шумо саломатии бардавом, зиндагии пурсаодат, рӯзгори осуда ва муҳаббати беинтиҳои фарзандонро орзу дорам. Бигзор ҳамеша дар хонадони шумо меҳру муҳаббат, оромӣ ва файзу баракат ҳукмфармо бошад.